Ucz grać mimo stresu, nie czekać aż stres zniknie.

Pewność nie powinna zależeć tylko od wygranej. Jest stabilniejsza, gdy zawodnik wie, że potrafi serwować, poruszać się, walczyć i trzymać plan. Po porażce powinien umieć nazwać, co działa i co poprawiać.

Praktyczna lista:

• Wybrać plan z mocnych stron.
• Omówić mecz po uspokojeniu.

Przykład:

Źle: „Jestem pewny, bo wygrałem turniej”. Dobrze: „Jestem pewny, bo umiem serwować, poruszać się i walczyć”.

Uwaga powinna wracać do:

• serwisu;
• returnu;
• celu uderzenia.

Ułóżcie prosty plan razem z zawodnikiem i trenerem: jakie mocne strony zawodnik może wykorzystać i co mógłby zmienić przeciwko temu przeciwnikowi? Poniższe pytania i przykład taktyczny są punktem wyjścia do rozmowy, nie dowodem, że większość dzieci poniżej określonego wieku nie ma planu.

Wybrać plan z mocnych stron.

Zawodnik musi rozumieć:

• co jest moją bronią?
• co daje mi punkty?
• co robię przy 30:30?
• co robię przeciw obrońcy?
• co robię przeciw atakującemu?

Plan może być taki:

• grać po diagonalu z forhendu;
• używać głębi;
• wymuszać błędy;
• nie ryzykować bez potrzeby.

Celem nie jest brak nerwów, ale gra mimo nerwów.

1. Wybrać plan z mocnych stron.
2. grać po diagonalu z forhendu;
3. używać głębi;
4. wymuszać błędy;
5. nie ryzykować bez potrzeby.

Omówić mecz po uspokojeniu.

Stały rytuał może uczynić przygotowania bardziej znajomymi: sprawdźcie sprzęt, jedzenie, picie, rozgrzewkę i jeden uzgodniony zamiar. Między punktami wybierzcie komfortowy nawyk zgodny z przepisami gry. Po meczu zapytaj, czy dziecko chce porozmawiać, czy potrzebuje przerwy; nie obowiązuje okres oczekiwania od dwudziestu do trzydziestu minut.

Przed meczem:

• rozgrzewka;
• woda;
• jedzenie;
• rakiety;
• plan meczu.

W trakcie meczu:

• ten sam rytuał między punktami;
• ten sam rytuał przed serwisem.

Po meczu:

• Przed omówieniem meczu zapytaj, jakiego wsparcia chce dziecko.
• Gdy będzie gotowe, omówcie jedną przydatną obserwację i jeden następny krok, bez ustalonego czasu oczekiwania.

Zauważajcie wysiłek, uczenie się i rozwijanie umiejętności.

USTA: pytania rodziców o tenis i zdrowie psychiczne

Obok tenisa pozostawcie miejsce na przyjaźnie, odpoczynek, zainteresowania i zwykłe życie rodzinne. Pytaj, jak dziecko czuje się z treningami i podróżami, zamiast zakładać, że sukces oznacza brak problemów. Wypalenie, lęk i utrata radości wymagają poważnego potraktowania. Nie są nieuchronnym skutkiem jednego wymagającego tygodnia ani czymś, co leczy się zwycięstwem.

Problemy zasługujące na uwagę, nie przewidywany rezultat:

• wypalenie;
• spadek motywacji;
• stały lęk.

Dziecko powinno zachować:

• przyjaciół;
• hobby;
• normalne życie.

Kiedy szkoła jest pod kontrolą:

• nic ważnego nie ucieka;
• gra staje się łatwiejsza.

Omówić mecz po uspokojeniu.

Jeżeli obawy, obniżony nastrój lub cierpienie utrzymują się albo wpływają na sen, szkołę, jedzenie, relacje czy codzienne życie, porozmawiajcie z wykwalifikowanym specjalistą ochrony zdrowia. Rytuał proponowany przez trenera nie zastępuje opieki. Jeśli dziecku może grozić bezpośrednie niebezpieczeństwo, pilnie szukajcie miejscowej pomocy. Nie proście dziecka, by ukrywało cierpienie dla ochrony wyniku.

Omówcie z dzieckiem i szkołą egzaminy, zadania, podróże i odpoczynek, zanim harmonogram stanie się nie do udźwignięcia. Wykonalny plan może ograniczyć jedno źródło obaw, ale nie zagwarantuje lepszej gry ani nie usunie lęku. Potrzeby zmieniają się wraz z dorastaniem; nie ma jednego wieku, w którym obciążenia wszystkich zmieniają się tak samo.

Kiedy szkoła jest pod kontrolą:

• nic ważnego nie ucieka;
• gra staje się łatwiejsza.

Praktyczna lista:

• Wybrać plan z mocnych stron.
• Omówić mecz po uspokojeniu.

Omówić mecz po uspokojeniu.