Ucz grać mimo stresu, nie czekać aż stres zniknie.

Przegrany gem może wywołać złość, podwójny błąd łzy, silny rywal strach, a patrzący rodzice presję. Klucz to szybki powrót do pracy: 10 sekund, oddech 4-4-4 i hasło kotwica typu “następna piłka”.

Praktyczna lista:

• Użyć resetu 10 sekund.
• Oddychać i powiedzieć “następna piłka”.

Uwaga powinna wracać do:

• serwisu;
• returnu;
• celu uderzenia.

Plan może być taki:

• grać po diagonalu z forhendu;
• używać głębi;
• wymuszać błędy;

Celem nie jest brak nerwów, ale gra mimo nerwów.

Młody zawodnik często myśli o wyniku, rankingu, rywalu lub rodzicach. Uwaga ma wrócić do serwisu, returnu, ruchu, kontaktu, kierunku i głębokości. Postęp widać, gdy po błędzie jest gotowy po kilku sekundach.

Uwaga powinna wracać do:

• serwisu;
• returnu;
• celu uderzenia.

• Użyć resetu 10 sekund.
• Oddychać i powiedzieć “następna piłka”.

Pewność nie powinna zależeć tylko od wygranej. Jest stabilniejsza, gdy zawodnik wie, że potrafi serwować, poruszać się, walczyć i trzymać plan. Po porażce powinien umieć nazwać, co działa i co poprawiać.

Praktyczna lista:

• Wybrać plan z mocnych stron.
• Omówić mecz po uspokojeniu.

Przykład:

Źle: „Jestem pewny, bo wygrałem turniej”. Dobrze: „Jestem pewny, bo umiem serwować, poruszać się i walczyć”.

Wielu graczy do 14 lat wychodzi po prostu “grać w tenisa”. Potrzebują wiedzieć, jaka jest ich broń, jak zdobywają punkty i co robić przy 30:30, przeciw obrońcy lub agresywnemu rywalowi.

Zawodnik musi rozumieć:

• co jest moją bronią?
• co daje mi punkty?
• co robię przy 30:30?
• co robię przeciw obrońcy?
• co robię przeciw atakującemu?

Plan może być taki:

• grać po diagonalu z forhendu;
• używać głębi;
• wymuszać błędy;
• nie ryzykować bez potrzeby.

1. Wybrać plan z mocnych stron.
2. grać po diagonalu z forhendu;
3. używać głębi;
4. wymuszać błędy;
5. nie ryzykować bez potrzeby.

Przed meczem: rozgrzewka, woda, jedzenie, rakiety i plan. W meczu: ten sam rytuał między punktami i przed serwisem. Po meczu: 20-30 minut przerwy, potem wnioski bez szukania winnych.

Przed meczem:

• rozgrzewka;
• woda;
• jedzenie;
• rakiety;
• plan meczu.

W trakcie meczu:

• ten sam rytuał między punktami;
• ten sam rytuał przed serwisem.

Po meczu:

• zapisać wnioski;
• nie omawiać wyniku przez pierwsze 20-30 minut.
• Omówić mecz po uspokojeniu.

Gdy całe życie staje się tenisem, rośnie ryzyko wypalenia, lęku i utraty motywacji. Dziecko potrzebuje przyjaciół, odpoczynku, hobby i zwykłego życia. Tenis może być poważny, ale nie może dusić psychicznie.

Praktyczna lista:

Wtedy pojawiają się:

• wypalenie;
• spadek motywacji;
• stały lęk.

Dziecko powinno zachować:

• przyjaciół;
• hobby;
• normalne życie.

Szkoła to nie tylko oceny, ale też mniejszy stres. Gdy dziecko wie, że szkoła jest pod kontrolą, gra spokojniej. Po 13-14 roku życia staje się to szczególnie ważne.

Kiedy szkoła jest pod kontrolą:

• nic ważnego nie ucieka;
• gra staje się łatwiejsza.